Ga mee achter de schermen bij aflevering 301: The Battle Joined

Datum: 2017-09-14 17:16:01
20
0
  

In de première van het derde seizoen van Outlander The Battle Joined komen zowel Jamie als Claire in hun eigen strijd terecht. Voor Jamie is het iets meer letterlijk, wanneer hij naast zijn clanleden de Battle of Culloden betreedt. Al twee seizoenen lang werd er gepraat over dit gevecht tussen de Highlanders en de Britten, maar helaas waren Jamie en Claire samen niet in staat om de geschiedenis te veranderen. Claire gaat tegelijkertijd haar eigen strijd tegemoet met Frank. Na drie jaar spoorloos te zijn verdwenen, moet Frank het doen met het verhaal van Claire dat ze 200 jaar terug ging in de tijd, waar ze trouwde met een andere man en uiteindelijk zwanger werd. Hoewel Frank heel erg veel van Claire houdt en hij haar graag weer in zijn leven terug wilde, is het niet gemakkelijk om samen een leven op te bouwen.

Claire en Frank: een leven samen in Boston

Denk bijvoorbeeld aan de scène waarin Claire het ontbijt voor Frank heeft klaargemaakt. Samen praten ze over het nieuwe land waar ze hun intrek hebben genomen, Amerika. Met de Tweede Wereldoorlog achter de rug draait het in dit verre land vooral om ‘nieuw’, een nieuw bestaan en een nieuw leven. Ook Claire is klaar voor dit nieuwe leven met Frank en de baby, die ze voor het eerst ‘hun’ kindje noemt.

Frank raakt ontroerd door Claire en wil haar graag aanraken, waarna Claire zich verder terugtrekt. Zij wil graag een Amerikaanse burger worden, vooral om hun kindje een goede toekomst te kunnen bieden in een nieuw land. Frank snapt niet waarom, waarom wil ze afstand doen van Engeland en al het erfgoed dat hierbij hoort? Als soldaat heeft hij zich tijdens de oorlog juist ingezet voor dit land. In werkelijkheid gaat het dieper, hoe heeft Claire afstand kunnen nemen van hem voor Jamie? Waarom heeft ze het leven met Frank achter zich kunnen laten? De speech die Frank vervolgens geeft is de input van showrunner Ronald D. Moore geweest:

Frank’s toespraak met de grote gebeurtenissen en mensen uit de Britse geschiedenis is een eerbetoon aan mijn favoriete musical, 1776. Het is van een toespraak van John Dickinson, een afgevaardigde uit Pennsylvania aan John Adams als Dickinson vraagt waarom de kolonisten ooit zouden kiezen om hun Brits erfgoed af te staan. De musical 1776 was elk jaar op mijn lokale tv-station op 4 juli te zien en ik kijk nog steeds elke 4e -zelfs vanuit Schotland- en het was een grote vreugde om een manier te vinden om het te eren in onze show.

Volgens Tobias Menzies zal dit seizoen tot in de detail verder ingaan op het leven tussen Frank en Claire en de worstelingen die hierbij ontstaan. Geleidelijk zullen we te zien krijgen hoe Claire en Brianna zo uit elkaar zijn gegroeid, terwijl Brianna in eerste instantie juist de enige reden was voor Claire om door te leven en een gezin te starten met Frank. Uiteindelijk wordt Brianna belangrijker voor Frank dan voor Claire, die haar passie als dokter weer heeft opgepakt:

We zien Frank en Claire hun leven in Boston weer opbouwen, en in groter detail dan je misschien zou verwachten. Claire is zwanger en Brianna wordt aan het einde van de eerste aflevering geboren. Het kind is geboren, waardoor ze samen een leven als een gezin proberen op te bouwen. Maar dat gaat niet gemakkelijk, beiden hebben veel schade opgelopen de afgelopen jaren. Hun relatie gaat met pieken en dalen en beslaat behoorlijk wat tijd, in de de eerste drie afleveringen zie je 20 jaar voorbij gaan. Je ziet hoe de zaken langzaam uit de hand lopen en het huwelijk uiteenvalt. Frank groeit steeds verder weg van Claire richting Brianna. Het kind opvoeden was in eerste instantie iets wat hij vooral voor Claire deed. Het was de prijs die hij bereid was te betalen om samen door te kunnen. Maar aan het eind van het verhaal is Brianna belangrijker voor hem dan Claire.


Volgens Moore was het wel noodzakelijk om meer scènes van Claire en Frank te schrijven, omdat de afleveringen anders te kort werden. Na het gezamenlijk lezen van het script voor de eerste aflevering werd bijvoorbeeld duidelijk dat de aflevering op ongeveer 38 minuten uit zou komen, twintig minuten te kort! Om de aflevering wat meer inhoud te geven, ging Moore door het huis van Frank en Claire wandelen om inspiratie op te doen. Dit geldt bijvoorbeeld voor de scène waarin Claire besluit om in de openhaard te gaan koken in plaats van op het gasfornuis:

Deze scènes waren op het laatste moment toegevoegd. We hadden namelijk een geplande timing van de aflevering na afloop van de eerste ‘table-read’ in Schotland (een table-read is het moment waarop de cast voor het eerst een script helemaal hardop voorleest) en daarmee kwamen we uit op 38 minuten. Normaal gesproken neem ik deze timing met een korreltje zout, aangezien het vaak erg inaccuraat is. Maar aangezien deze aflevering 20 minuten korter was dan onze gebruikelijke lengte, besloten we wat extra materiaal te schrijven voor het geval dat.

Op dat moment was de aflevering helemaal voorbereid op de locatie en sets, en ik wilde het productieproces niet zodanig verstoren dat er de avond voorafgaand aan het draaien allemaal chaos zou ontstaan. Dus besloot ik dat wat we ook extra in het script wilden stoppen, plaats moest vinden op de bestaande set en met de bekende cast. Het was ook bekend dat het verhaal van Jamie helemaal vol was en er enkel in het verhaal van Frank en Claire nog ruimte was om iets toe te voegen. Ik wist nog niet precies wat ik wilde toevoegen, dus liep ik naar het appartement van de familie Randall toe in de hoop inspiratie op te doen. Dit deed ik eerder ook op de set van Star Trek als ik een scène nodig had, maar niet wist wat ik moest schrijven.

Ik liep rond in het appartement terwijl de crew verder ging met het werk aan de set en mijn oog belandde uiteindelijk op de open haard, waar ik op dat moment het idee kreeg van Claire die bij de open haard zou koken. Terry had wel eens op die manier voor mij en de kinderen thuis gekookt en ik realiseerde mij dat het Claire niet alleen zou doen herinneren aan haar jeugd met oom Lamb, maar ook aan haar leven met Jamie. Ik ging terug naar mijn kantoor en schreef de scène in ongeveer een uur. Zoals wel vaker gebeurd, bleek deze onverwachte scène een van de besten uit de show.


Een realistische weergave van The Battle of Culloden

Een andere scène die in deze aflevering wat tijd inneemt, is natuurlijk de Battle of Culloden. Eigenlijk wilde Moore de gehele strijd in een realistisch tijdsframe laten afspelen. De realiteit van de productie en een beperkt budget zorgden er echter voor dat hij het anders moest aanpakken. In de eerste opzet zou hij namelijk 21 dagen doen over het draaien van deze epische strijd, terwijl twee afleveringen normaal gesproken in 21 dagen worden geschoten. Moore keek naar het budget en besloot de aflevering helemaal opnieuw te schrijven, waarbij hij de scènes op Culloden als een meer surrealistisch geheel benaderde:

Mijn benadering was om de strijd een soort surrealistische ervaring te maken, een hallucinatie vanuit Jamies ogen terwijl hij op het randje van de dood op het slachtveld ligt. Aangezien ik de hele strijd al had geschreven, gaf het mij een aanzet om de gebeurtenissen in een andere volgorde te zetten. Ik denk dat deze versie uiteindelijk een veel meer unieke en emotionele manier was om het verhaal te vertellen. Zo zie je dat productionele limitaties je af en toe meer creatief laten zijn.

Om het gevecht tussen de Highlanders en de Britten op een zo realistische manier mogelijk neer te zetten, hebben de producenten veel onderzoek gedaan naar de wapens en tactieken die werden gebruikt, maar ook gekeken naar andere films en televisiesereis om te achterhalen hoe grootschalige gevechten op beeld worden gebracht. De producenten vonden het hierbij uiteindelijk het belangrijkst om het publiek zelf op het veld neer te zetten, naast Jamie tussen de chaos en slachting van mensen en paarden. Door te spelen met de chronologische volgorde in de scènesequentie wordt het surreële gevoel van een verwarrende wereld versterkt.


Visueel was het daarbij de uitdaging om het te laten lijken alsof er heel veel mensen aan beide kanten aan het vechten waren. Aan de hand van cameraposities, staging, rook en special effects was het mogelijk om heel wat personen aan de scènes toe te voegen:

Vanuit een visueel effect was het vooral belangrijk het gevoel te creëren alsof er aan beide kanten van de strijd grote aantallen strijders waren, terwijl we wat meer gelimiteerd waren met het aantal daadwerkelijke acteurs. Dit is een samenwerking geweest tussen de camera, special effects en stunt afdelingen, waarbij we de juiste camerahoeken en rook gebruikten, maar ook extra lichamen in de postproductie aan het beeld toevoegden. Gefilmd voor een green screen was het gemakkelijker meer mensen aan het beeld toe te voegen en zo de scènes aan te kleden. Verschillende kleurverbeteringen, sneeuw en bloed werden vervolgens nog toegevoegd aan het beeld.

De frustratie van Claire als onafhankelijke vrouw in de jaren ’40

Terwijl Moore de aflevering eigenlijk wilde laten eindigen met het thuiskomen van Jamie bij Lallybroch, werkte het in de montage toch beter om te eindigen met Claire en baby Brianna. Zowel Moore als Caitriona Balfe hadden onderzoek gedaan naar de manier waarop vrouwen in de jaren ’40 kinderen kregen. Claire wil als onafhankelijke vrouw graag zelf beslissen of ze wel of niet bij bewustzijn is, maar als vrouw heeft zij eigenlijk niets te beslissen. De dokter kijkt naar Frank voor beslissingen of maakt deze zelf. Het is nauwelijks te geloven, maar Balfe geeft aan dat dit in het verleden ook echt de gebruikelijke gang van zaken was:

Ik had daar al behoorlijk wat research naar gedaan, aangezien ik tijdens het lezen al dacht ‘Dat kunnen ze niet doen’. En dan realiseer je je pas dat tot aan het eind van de jaren ’40 de geboorte van een kind helemaal in de handen lag van de verloskundigen. Het was altijd helemaal gericht op vrouwen en werd nooit gezien als een medisch probleem. En toen met de opkomst van de moderne geneeskunde, werd het een medische procedure waar de rechten van de vrouw helemaal waren verdwenen. Dat was deels een reactie op het feit dat veel geboorten thuis plaatsvonden, waar het misschien niet zo schoon was.

Voor Caitriona kon het dan ook soms behoorlijk frustrerend zijn om te zien op welke manier met vrouwen om werd gegaan. Door het juist meer aandacht te geven in dit soort televisieseries hoopt Caitriona het gesprek te kunnen openen over de momenten en plekken waar dit nog steeds gebeurt:

Dat maakte me echt zo boos. Het was tegelijkertijd interessant om te zien hoe vrouwen elkaar honderden jaren hebben geholpen, totdat dit uit hun handen werd getrokken. Helaas gebeurt dit nu nog steeds op veel manieren. Ik zou hier heel lang over door kunnen praten, maar daar ga ik het bij laten omdat ik er echt helemaal gefrustreerd van wordt. Maar het was fijn om deze frustratie te kunnen gebruiken en via Claire te uiten. Volgens mij is ze net zo gefrustreerd als ik ben.



Bij de geboorte van Brianna zijn in deze eerste afleveringen verschillende referenties te vinden naar het eerdere kindje dat Claire verloren is, Faith. Hoewel dit niet het geval is in het boek vond producent Toni Graphia dit een passelijke toevoeging aan deze eerste aflevering. Wanneer Claire niet direct haar baby ziet en niet weet wat er is gebeurt, is ze bang dat ze ook dit kindje heeft verloren. “Wanneer Claire vraagt ‘Waar is mijn baby? Waar is mijn baby’ wil ze niet een herhaling van wat zich heeft afgespeeld met Faith. Ze wil de controle niet verliezen, en dat was heel belangrijk voor ons,” vertelt Graphia.

Na alle ellende van de Battle of Culloden en de ruzie’s tussen Frank en Claire eindigt deze eerste aflevering dan ook met hoop. Jamie is weer thuis, bij zijn familie, en Claire en Frank zijn samen met Brianna een nieuwe familie. Is het naief om te denken dat alles weer goed zal komen? Volgens Caitriona zullen Frank en Claire echt wel wat gelukkige momenten meemaken en een kind zorgt toch weer voor goede hoop om samen gelukkig te zijn. Je moet immers niet vergeten dat Claire en Frank ooit ook eens gelukkig waren. Zo vertelt Caitriona:

We wilden echt spelen met het idee van hoop. Als je ze geen hoop geeft, is er ook geen teleurstelling in het verbreken van de relatie wanneer het niet blijkt te werken. Een kind is een hoopvol aspect in een relatie. En je moet je herinneren dat Frank en Claire eerder gelukkig zijn geweest. Ze hadden een goed leven samen. Het enige verschil is dat Claire inmiddels iets heeft ervaren dat veel dieper was en haar ziel heeft geraakt in plaats van haar hart.

Voor haar is het heel moeilijk om terug te gaan naar de druif als je net de beste wijn hebt gehad. Frank ziet dit absoluut als verraad en kan dit nooit echt laten gaan. Maar hun intentie en hoop is er echt op gericht om weer gelukkig te zijn. Ik denk dat ze er allebei op recht in geloven dat dit weer kan gebeuren. En dan is die zin zo fantastisch ‘Van wie heeft ze het rode haar?’ Dat is zo’n klap in de maag, omdat ze zich dan realiseren dat er nu altijd een herinnering aan Jamie rond zal lopen. Het is werkelijk hartverscheurend.

Reacties

20
0