Diana Gabaldon vertelt over Murtagh, oorlogen en het einde van Jamie & Claire

Datum: 2018-11-06 18:58:35
4
2
  

Toen Diana Gabaldon de pen inklom om Outlander te schrijven, was dat slechts om te oefenen, maar al snel waren de reacties zo positief dat het haar eerste officiële boek werd. Inmiddels is het boek uitgegroeid tot een megasucces en zelfs opgenomen in de top 10 van Amerika’s meest geliefde boeken (samengesteld door The Great American Read).

“Ik was echt verbaasd te horen dat slechts twee auteurs in de top tien lijst, J.K. Rowling en ik, nog in leven zijn,” vertelt Gabaldon in een interview met Parade. Uiteindelijk is de reeks van Gabaldon op een tweede plek geïndigd na To Kill a Mockingbird en voor klassiekers als Harry Potter, The Lord of The Rings, Pride and Prejudice en Alice’s Adventures in Wonderland. Dat wil wat zeggen!


Wat betekent het voor jou om op deze lijst te staan?

“Ik was echt in shock te horen dat Outlander überhaupt op de lijst stond. Het is erg vleiend om in dit gezelschap te mogen verkeren. Het laat goed zien waar de smaak van de lezers ligt en er zijn verschillende boeken die ik bijvoorbeeld niet zou lezen. Die zijn niet echt mijn ding, maar dan zijn er ook boeken die ik altijd nog wilde lezen en nooit heb gedaan. Het zijn allemaal fantastische boeken.”


Hoeveel van wat je schrijft is fantasie en hoeveel is research?

“Het is gemixt, aangezien het doen van research mijn fantasie vergroot en mij toelaat verschillende delen met elkaar te combineren uit mijn eigen ervaringen. Ik heb bijvoorbeeld drie kinderen gekregen met drie verschillende soorten bevallingen. Dus, hoewel geen van de bevallingen letterlijk is gebaseerd op mijn ervaringen, zijn er verschillende dingen die je opvalt en kunt gebruiken, zoals het vele zweten. Dus deze kleine dingen probeer ik dan te integreren. Dat geeft een gevoel van authenticiteit.”

“Het is een delicaat werk om in een scène verschillende dingen te doen. Als je aanwijzingen wilt achterlaten voor iets mysterieus dat aan de hand is, combineer je de onthulling van de aanwijzing met iets anders in een scène. En mensen zullen de aanwijzing dan onthouden zonder het als zodanig te onthouden. Later, als je er de aandacht op vestigt, zullen mensen het pas doorhebben.”

“Er komt veel techniek bij grote boeken als deze kijken, omdat je een meeslepend verhaal probeert te maken dat mensen aantrekt. Om dat in een historische context te doen, moet je veel beschrijven van de details uit het dagelijks leven, en daarvoor is weer onderzoek nodig. Het zijn lange, complexe boeken, maar ik wil ook dat mensen gewoon een deel uit de serie kunnen oppakken en ervan kunnen genieten zonder eerst de voorgaande enorme boeken te hebben gelezen. Maar tegelijkertijd wil je ook niet de hele tijd voorgaande boeken herhalen, omdat andere mensen dan verveeld raken. Dus daarvoor gebruik ik de ‘Jacquard techniek’. Dat betekent dat je een paar draden oppakt en daarvan aan de oppervlakte een patroon maakt. Maar het is allemaal dezelfde kleur, dus je ziet het patroon pas wanneer je het vanaf de zijkant bekijkt. Het is een heel mooi vloeiend effect.”

“Dus dat is wat ik doe. Ik pak deze kleine draden uit de vorige delen van het verhaal en verweef ze met de grote lading van het huidige verhaal. Dat is meestal voldoende om mensen genoeg oriëntatie te geven om van het boek te genieten. Maar daarvoor is veel techniek vereist. Dat is de reden waarom het langer duurt om een boek te schrijven dan vroeger.”

“Ik ben met mijn man bijvoorbeeld naar North Carolina gegaan, waar ik over het strijdveld van King’s Mountain heb gewandeld, een battle waar ik nu voor het negende boek mee bezig ben [Go Tell The Bees That I’m Gone]. Het is een klein veld, maar echt tussen de bergen. Ik was echt gefascineerd door het landschap en mijn man ook. In mijn hoofd begon ik te visualiseren wat zich er had plaatsgevonden. Ik nam een foto met mijn telefoon van een uitstekende steen en zei tegen mijn man: ‘Jamie heeft zich achter deze steen verscholen om in de richting van het veld te kunnen schieten.’ En door die steen gezien te hebben, kon ik voelen wat hij zou voelen en denken.”


Weet je hoe je de boekenreeks laat eindigen?

“Dat weet ik inderdaad. Maar ik schrijf niet in een rechte lijn, ik ga daar waar mijn verhaal mij naar toe leidt. Het einde is alleen niet afhankelijk van dit verhaal. Dat staat op zichzelf. Ik heb nog geen idee hoe ik naar dit einde toe ga werken. Ik weet in ieder geval hoe het eindigt.”


In de televisieserie blijkt Murtagh de Battle of Culloden te hebben overleefd, terwijl hij sterft in het boek. Is dit iets wat ze met jou hebben overlegd?

“Toen ik de writer’s room bezocht hadden we een gesprek over het vierde seizoen enzovoorts. Ik zei dat ik ervan uitging dat ze Murtagh in leven wilden houden, maar dat het interessant zou zijn om dat op een bepaalde manier te doen in een specifieke plotlijn. En beide suggesties hebben ze aangenomen. Maar over het algemeen laat ik dat soort dingen aan hen over, omdat zij het verhaal op moeten bouwen.”

“Ik ben een adviseur, wat betekent dat ze me alles laten zien, alle versies van het script. Ze laten me dagelijks het materiaal zien dat ze die dag hebben gedraaid en laten me de afleveringen zien als die gemonteerd zijn. Daar gaan ook nog verschillende versies overheen, dus ik zie het eerst met muziek en ook zonder muziek en met verschillende scènes eruit en weer erin. Ik kan overal commentaar op geven in dit proces en ik vertel hen ook alles wat ik denk.”

Ben je bang dat de televisieshow de boeken ooit inhaalt zoals bij Game of Thrones en George R.R. Martin het geval is?

“Nee, ze halen me nooit in. Ik ben nu bezig met boek negen dat over acht of negen maanden klaar zal zijn. En dan is er nog één boek, boek tien. Het duurt ongeveer 18 maanden om een boek te verfilmen en tot nog toe hebben ze er pas vier gedaan. Ze hebben nu groen licht voor seizoen vijf en zes, maar misschien is het daarna wel afgelopen. Misschien mogen ze niet meer seizoenen doen, dan hebben we geen probleem. Maar stel dat ze door gaan en het mij ongeveer vier kaar kost om een boek te schrijven. Dan lig ik nog 10 jaar voor.”


Eerder vertelde je dat personages soms heel moeilijk zijn. Hoe bedoel je dat?

“Dat zijn de personages die je geforceerd wordt in je verhaal op te nemen, zoals bestaande historische personen. En andere personages ontstaan door het plot. Claire was bijvoorbeeld zwanger aan het eind van Dragonly in Amber. Er moest uiteraard een baby komen. Maar wie is dit kind? Er is een reden dat er twintig jaar tussen boek twee en drie zit, ik vind het niet leuk om over kinderen te schrijven. Kinderen zijn saai.”

“Claire is avontuurlijk persoon en ik wilde haar met Jamie op het strijdveld hebben. Maar dit zou een lastige positie zijn voor een moeder met een klein kind. Dan zou je daar niet zijn. En tegelijkertijd wilde ik niet dat Jamie een kleine koter aan zijn kilt had staan met ‘Mama, mama, mama!’ Dat is niet interessant en wilde ik niet doen.”

“Dus besloot ik het kind pas weer op te pakken als het volwassen was. We ontmoeten haar pas als ze 18 is en hebben geen idee wie ze is. Hoeveel heeft ze meegekregen van Jamie als biologische vader en hoeveel invloed heeft Frank tijdens zijn opvoeding over Brianna gehad? Welke aspecten van haar persoonlijkheid zijn terug te leiden naar haar ouders? En dat is moeilijker om te ontdekken dan zeg een personage als Jamie of Claire. En dan komt Lord John opeens om de hoek kijken, die is het makkelijkst.”

Bron foto’s: FarFarAway
Reacties

4
2
  


Datum: 2019-11-12 08:08:10
Zal Jamie ooit een tijdreis ondernemen naar de toekomst?

Tamar Palanciyan-Artin
Datum: 2019-11-12 08:01:55
Zal Jemmi ooit een tijdreis doen naar de toekomst?