Aflevering 507 – The Ballad of Roger Mac

Datum: 2020-04-03 13:30:59
0
0
  

Auteur:
Regisseur:
Duur:
55 min
Uitzenddatum:
29 maart 2020

Na een kleine teleurstelling van vorige week, waarbij het toch wel jammer was dat de televisieserie iets meer een eigen lijn trok dan het boek van Diana Gabaldon te volgen, werden we deze week getrakteerd op een fantastisch stukje televisie. Deze aflevering had eigenlijk alles in zich wat Outlander is. Zo omschrijft Gabaldon haar werk zelf in deze woorden: geschiedenis, oorlog, medicijnen, seks, geweld, spiritualiteit, eer, verraad, wraak, hoop, wanhoop, relaties, families, maatschappij, tijdreizen, moraal, zwaarden, planten, paarden, gokken, reizen, en alles wat je normaal in de literatuur terugvindt.

Het was dan ook een behoorlijk emotionele achtbaan, waarbij gedurende het uur wordt opgebouwd naar een moment van ultieme horror. Het is een oncomfortabel gevoel waarin niks goed voelt en de angst blijft toenemen. De angst dat een geliefde misschien niet meer terugkeert. De titel, The Ballad of Roger Mac, geeft aan dat het in deze aflevering gaat om orale geschiedenis. Liederen, verhalen, gebeurtenissen en herinneringen worden mondeling doorgegeven. En pas als de herinneringen zijn vergeten, bestaat iemand daadwerkelijk niet meer. In dit geval gaat het om het verhaal van Roger MacKenzie, herinneringen van een man die niemand mag vergeten. De tragedie ontstaat wanneer het verhaal tussen twee geliefden door de dood tot zwijgen wordt gebracht.

Laten we eens kijken naar de verhalen die deze zevende aflevering van het vijfde seizoen ons vertelde. Let op voor spoilers als je de aflevering nog niet gezien hebt!




1771 vs. 1973

Als docent en professor in geschiedenis aan Universiteit Oxford zou het leven van Roger MacKenzie er in 1973 heel anders uitgezien hebben. Ook Brianna grapt, in navolging op de ideeën die ze in de vorige aflevering had over het les kunnen geven aan een universiteit, dat ze anders hun broodtrommels voor de dag zou inpakken. In plaats daarvan zit Roger nerveus op de bank, terwijl hij een laatste keer voor zijn zoon Jeremiah een lied zingt. Hij is niet klaar voor de oorlog die komen gaat, tot zover is inmiddels wel bekend. Roger kan niet schieten, is niet handig in het bedenken van strategieën en al helemaal niet bekwaam tot het doden van andere mensen. Bovendien heeft hij zelf ook zijn ouders in de oorlog verloren. Hij moet er niet aan denken om nu ook zijn zoontje op deze manier te moeten verlaten.

Niemand weet precies hoe de komende dagen zullen lopen. Roger en Brianna zijn samen met Lizzie en Jemmy aangekomen in Hillsborough, waar ze tijdens de strijd veilig zullen zijn. Maar is Roger dat ook? Als kapitein onder kolonel en schoonvader Jamie Fraser, voelt Roger een grote verantwoordelijkheid om een bijdrage te leveren. Het is in deze scène dat we echter een heleboel voorspellingen toegespeeld krijgen naar de uiteindelijke afloop van deze oorlog. Zo horen we bijvoorbeeld dat Roger beter maar zijn belofte aan Jemmy kan houden en levend terug moet keren om nog meer liedjes te zingen. Boeklezers weten precies waar dit dialoog op hint.

Ondertussen probeert Brianna haar ware gevoelens te verbergen, iets wat we dit seizoen zeker ook al eerder terug hebben gezien. Tegenover anderen weet ze een vrolijk en sterk gezicht op te zetten, zo ook rondom haar trauma met Stephen Bonnet. Hoewel ze bang is dat hij terugkeert om Jemmy mee te nemen en nog steeds gekweld wordt door haar traumatische gebeurtenissen, durft ze dit aan niemand toe te geven. Zelfs niet in een diep één-op-één gesprek met Marsali eerder dit seizoen. Ook nu houdt Brianna haar gevoelens voor zichzelf en probeert ze Roger moed aan te praten. Pas als Roger de kamer heeft verlaten, zien we de spanning op het gezicht van Brianna tevoorschijn komen.




Terwijl Roger zich richting de strijdgroepen van Gouverneur Tryon begeeft, is het ook tijd voor Jamie en Claire om zich klaar te maken voor de strijd. Het is vreemd om te zien hoe hun tent nu omringt wordt door redcoats en Britse vlaggen, terwijl dit in het verleden juist Schotse vlaggen waren. Jamie en Claire bevinden zich midden in het terrein van de vijand, maar zijn verplicht om aan deze kant mee te vechten.

En hoewel deze situatie met name voor Jamie heel veel spanning met zich meebrengt, zijn Jamie en Claire er nog redelijk relaxt onder. Het is immers niet voor het eerst dat ze in een strijd verwikkeld zijn en de toekomst onzeker is. Steeds opnieuw weten ze niet wat morgen precies zal brengen, maar ze zijn dankbaar voor iedere dag die ze samen hebben. Zo hebben ze beiden twintig jaar geleefd met het idee de ander nooit meer terug te zien. Maar zelfs dat heeft ‘morgen’ kunnen veranderen. In een wereld waarin tijdreizen mogelijk is, is eigenlijk alles mogelijk.

Jamie beseft zich ook dat hij, nu hij vijftig geworden is, officieel ouder is geworden dan zijn vader. Zijn vader heeft deze leeftijd nooit mogen bereiken, wat een zeer vreemde gewaarwording voor iemand kan zijn. Maar Jamie is nog steeds dankbaar voor het leven dat hij heeft. Hij heeft al zijn ledematen (nog) -al kunnen we hierin ook een onheilspellende boodschap zien- en hij heeft zijn familieleden (nog) naast zich. Zo vertelt schrijfster Toni Graphia over deze scène:

Het was belangrijk om een rustige, intieme scène met Jamie en Claire te laten zien als contrast met de spanning van hun setting -een militair kamp- en om tederheid te tonen voor het komende geweld. Caitriona heeft het zwoele ‘Happy Birthday’-nummer zelf ingezet terwijl we de scène in een tent in het midden van een veld op locatie opnamen. We hielden van de manier waarop het aan Marilyn Monroe deed denken, dus we hielden het.





The Battle of Culloden vs. The Battle of Alamance

Dit gevoel van dankbaarheid verandert al snel zodra duidelijk wordt hoe serieus Gouverneur Tryon precies is over deze oorlog tegen de Regulators. De 68 mannen van Jamie vormen een kleine toevoeging voor het leger van Tryon dat uit duizend soldaten bestaat. De mannen die Jamie heeft meegenomen zijn nog niet allemaal opgewassen voor een oorlog tegen landgenoten. Net als tijdens de Battle of Culloden zijn dit mannen van het platteland, die wel gewend zijn om te jagen, maar niet om te doden als zij zelf opgejaagd worden.

Onder hen is ook Isaiah, die we in de derde aflevering er vandoor zagen gaan met Alicia Brown. De familie Brown is het niet bepaald eens met de beslissing die Isaiah en Alicia hebben gemaakt, maar moeten nu toch zij aan zij vechten. De gebroeders Brown beloven Jamie dat deze kwestie in oorlogstijd vergeten moet worden, maar toch lijkt deze zaak later nog een staartje te krijgen.

Zodra duidelijk wordt dat de Regulators niet van ophouden weten en een deel van de militie heeft overvallen, is voor Gouverneur Tryon de keuze makkelijk gemaakt. Deze mannen onder leiding van Murtagh Fitzgibbons willen oorlog, dus kunnen ze dat krijgen ook. Zelfs een petitie en vraag om vrede krijgt geen gehoor. Volgens Tryon proberen deze rebellen alleen maar een spel met hem te spelen, een spel dat hij niet gaat meespelen.

Waar het eerder Bonnie Prince Charlie was die Jamie probeerde tegen te houden in het voeren van een oorlog, is het nu Gouverneur Tryon. Ook nu neemt Jamie de rol van scepticus aan om de gedachte van Tryon om te kunnen praten. Helaas is Tryon net zo koppig als Charles Stuart. Deze oorlog lijkt net als The Battle of Culloden niet tegen te houden.

“Tryon is op oorlog uit. Ik heb die blik vaker in de ogen van mannen gezien. Dan zijn ze niet meer voor rede vatbaar,” zo vertelt Jamie aan Claire.





Terug in Hillsborough krijgt ook Brianna te horen dat de Regulators en militie zich klaarmaken voor oorlog. De Regulators zijn aan de overkant van de Alamance en dus niet ver van de militie meer vandaan. Het is bij de naam van deze rivier dat er ergens een belletje gaat rinkelen. “Er is daar absoluut iets gebeurd. Alamance…” horen we Brianna nadenken. De anderen kunnen echter niet bijspringen in deze gedachte, aangezien dit nog niet gebeurd is.

Brianna haast zich vervolgens met spoed richting het kamp van Tryon, om haar herinnering aan the Battle of Alamance met haar ouders te delen. Toch handig van die tijdreizigers in je familie die ook nog eens een studie geschiedenis hebben gedaan. Brianna kan zich herinneren dat verschillende wetenschappers deze strijd de start van de Amerikaanse Revolutie hebben genoemd. Het is hier dat het idee ontstaat voor een onafhankelijk Amerika en zonder deze strijd zou Amerika nooit worden wat het in de moderne tijd is. Maar zou de vonk ook niet ergens anders kunnen ontstaan?

Eén voordeel, Brianna weet dat Tryon deze strijd zal winnen. Dit keer staan Jamie en Claire dus aan de winnende kant van de geschiedenis. “Ik moet Murtagh op de hoogte stellen,” besluit Jamie. “Als hij weet dat ze gaan verliezen, kan hij z’n mannen zich laten terugtrekken. Dat spaart levens aan beide zijden.” Een heel interessante scène, aldus schrijfster Graphia:

Brianna’s vraag en hun dilemma hier is een van de meest interessante delen van deze aflevering. Dit is een belangrijk onderdeel van wat Outlander, Outlander maakt. De kennis die deze vier mensen hebben van de toekomst en hun beslissingen over hoe ze die kennis moeten toepassen, is een uniek en fascinerend onderdeel van de show en het is altijd geweldig om het te benadrukken.

Het is een oplossing die net als bij The Battle of Culloden zou moeten zorgen voor minder slachtoffers. Was het in 1746 nog het vermoorden van Charles Stuart dat ervoor zou zorgen dat de oorlog vermeden werd, is het nu het inlichten van Murtagh Fitzgibbons over de toekomst. Murtagh weet immers dat ze tijdreizigers zijn en zal deze boodschap serieus nemen als hij het uit één van hun monden hoort. Roger besluit dat hij degene is die deze boodschap moet gaan overbrengen. Het is gevaarlijk, maar voor Roger wellicht de enige manier om zich tegenover zijn schoonvader te bewijzen. Met zijn gele anjer en een witte zakdoek in zijn zak, zou Roger ook in noodgevallen veilig moeten zijn.

Maar het overhalen van Murtagh blijkt toch lastiger dan gedacht. Murtagh heeft de afgelopen maanden en wellicht jaren een trouwe groep weten te verzamelen, die er klaar voor zijn om de strijd tegen onrecht aan te gaan. Deze mannen strijden net als bij Culloden voor een belangrijk doel, het behouden van hun huis voor hun familie. Net als bij Culloden zijn deze mannen zeer gemotiveerd de strijd aan te gaan, zelfs tegen een goed georganiseerd leger.





Warchief Dougal MacKenzie vs. Kolonel Jamie Fraser

Het is mooi om te zien dat Jamie, ondanks dat hij omringt is door Britten , toch heel dicht bij zichzelf weet te blijven. Jamie blijft een Schotse katholiek en gebruikt zo zijn eigen methoden om zich psychisch op de strijd voor te bereiden. “Heeft God een antwoord?” vraagt Claire als ze Jamie in de rivier ziet staan. “Ik richtte me niet tot God, maar tot Dougal MacKenzie,” is echter het verrassende antwoord.

Vreemd als je namelijk bedenkt dat het juist Dougal was die zijn dood vond in de handen van Jamie en Claire vlak voor the Battle of Culloden. Een strijd die vervolgens ook niet bepaald een gelukkig einde kende. Maar Dougal is een krijgsheer. “Hij heeft me alles bijgebracht wat ik weet,” vertelt Jamie. Schoenen die Jamie als kolonel nu ook zelf probeert te vullen. En ondanks het feit dat Jamie zijn oom heeft vermoord, heeft hij zich daar inmiddels bij neergelegd. Jamie doet namelijk alles om anderen te beschermen, iets dat Dougal maar al te goed zou begrijpen.

En dat Jamie daadwerkelijk alles overheeft om zijn familie te beschermen en te doen wat noodzakelijk is, blijkt wel als hij een redcoat van Tryon overhandigt krijgt. Het is een laatste middel van Tryon om de loyaliteit van Jamie te testen. Hij weet immers maar al te goed dat Jamie een trotse Schot is (zoals hem door Knox na het aansteken van het kruis in een kilt vast verteld is). Het is voor ons al moeilijk om Jamie als redcoat te zien, laat staan hoe het voor Jamie moet voelen. Het is het uniform dat jarenlang garant stond voor de vijand. Het kostuum waarin Black Jack Randall Jamie uiteindelijk heeft weten te breken.





Het gezicht van Jamie staat dan ook op onweer zodra hij door Tryon in dit uniform gehesen wordt. Maar wat kan hij doen? Jamie heeft inmiddels zijn kant gekozen, er is nu geen weg meer terug. Het is echter een situatie die Jamie nooit, maar dan ook nooit, had verwacht. De verschillende emoties op het gezicht van Sam Heughan zijn altijd een genot om naar te kijken. Net als die van Caitriona Balfe zodra zij Jamie in zijn uniform ziet verschijnen.

Zodra Jamie en Claire bij elkaar komen, verandert het gezicht van Jamie van ongelooflijke woede in angst en verdriet. Hij vindt het zichtbaar verschrikkelijk dat het zover heeft moeten komen. Maar nu de oorlog nadert, zal Jamie al deze gevoelens even opzij moeten zetten. Geen woede, angst of verdriet, maar alleen de wil om te blijven leven. Vechten voor het leven. Vechten om weer terug te keren naar Claire. Eén voordeel… Als het overlijdensbericht van Brianna klopt, is dit niet de dag waarop Jamie zijn einde zal vinden.





Iedereen staat klaar voor de aanval. Zodra de Regulators zich vertonen, opent de militie het vuur. Behalve Jamie. Het blijkt nog behoorlijk moeilijk om landgenoten aan te vallen en neer te schieten. Jamie heeft juist als doel de vijand zoveel mogelijk bang te maken en gevangenen te nemen, niet om mensen neer te schieten. Maar in al het geweld kan Jamie niet anders dan meegaan met het vuurgevecht van Tryon.

Opvallend hierbij is ook de muziek die op de achtergrond wordt afgespeeld. Het is het nummer ‘Moch Sa Mhadainn’, geschreven en gecomponeerd door Bear McCreary, dat eerder in aflevering 209 Je Suis Prest te horen was. Deze muziek is dan te horen in de scènes waarop het Schotse leger door Murtagh en Jamie met veel moeite wordt voorbereid op de strijd bij Prestonpans en Culloden. Een mooie verwijzing naar de tijd waarin Murtagh, Dougal en Jamie aan hetzelfde front stonden, in afwachting op een oorlog waarin vele slachtoffers zouden vallen.

Wat volgt is een behoorlijk heftige strijd, waarin ook Isaiah geraakt wordt. Onder begeleiding wordt hij naar Claire en Brianna gebracht, die er alles aan doen om zoveel mogelijk mensen in leven te houden. Het geheime wapen in deze strijd is de penicilline, die Claire de afgelopen maanden met veel moeite heeft gevonden en gemaakt.

Isaiah is van achteren geraakt, en zodra de familie Brown doodsbedreigingen begint te uiten, weet Claire precies hoe de vork in de steel zit. Brown is echter niet gediend van deze beschuldigingen en is duidelijk nog steeds van mening dat Claire zich hiermee niet zou moeten bemoeien. Hij rukt de spuit uit de handen van Claire, en stampt vervolgens het glas kapot. De penicilline gaat verloren, net als de enige medicijnen waar Claire haar hoop op had gevestigd. Hoe kan Claire in deze tijden ooit aan een nieuwe spuit met naald komen?





Jamie vs. Murtagh

In de bossen gaat de strijd onverminderd door, waar de Regulators worden ingemaakt door het goed georganiseerde Britse leger. Een heleboel mannen worden gevangen genomen, zoals Jamie ook had gehoopt dat zou gebeuren. Al gaat het er niet echt vriendelijk aan toe. Ook Jamie beweegt zich door de bossen, waar hij allerlei bekenden tegenkomt. Jamie heeft geen kwaad in de zin, maar draagt wel de jas van de vijand. Als een ander Schot hem dreigt neer te schieten, komt Murtagh tussen beiden. Jamie is in eerste instantie verbaasd om zijn peetvader daar te zien, maar tegelijkertijd gaat er ook een vlaag van vreugde in hem op.

Al is deze vreugde maar van zeer korte duur. Eén van de jongens die Jamie eerder advies had gegeven over het verschil tussen jagen en oorlog voeren, schiet Murtagh vanaf een afstand dood. De jongen valt niets te verwijten, hij deed wat van hem werd gevraagd. Hij aarzelde niet en zag een vijand tegenover zijn kolonel staan. Met afschuw moet Jamie toezien hoe Murtagh in zijn armen op de grond zakt en de schotwond niet overleeft. Wat volgt zijn de verschillende fasen van rouw. Jamie wil niet geloven dat de dood van Murtagh nadert en roept om hulp, zelfs als Murtagh zijn laatste adem al heeft uitgeblazen.




Vervolgens is Jamie boos dat Murtagh hem heeft willen beschermen. Jamie heeft van die eed verlost, al zal Murtagh nooit een eed verloochenen die hij aan Ellen heeft gedaan. Hoewel anderen hem proberen te waarschuwen dat Murtagh het leven heeft gelaten, accepteert Jamie de situatie niet zoals hij is. Met veel spoed brengt hij Murtagh naar Claire, zijn enige hoop op een herstel van Murtagh. Jamie probeert met Claire te onderhandelen en wil alles doen om Murtagh te redden. “Doe wat je moet doen. Maak hem beter,” zien we een wanhopige Jamie tegen zijn vrouw zeggen. “Doe wat! Red hem! Je kunt me niet verlaten. Dat kun je niet doen.”

Maar Claire realiseert zich dat ze een goede vriend is kwijtgeraakt. Het was Murtagh die haar redde uit de handen van de redcoats al in de allereerste aflevering. Het was Murtagh met wie ze samen op pad ging door Schotland om Jamie te zoeken. Het was Murtagh aan wie ze in Parijs haar geheimen wist toevertrouwen. Maar volgens Graphia was het lot van Murtagh al verzegeld op het moment dat zij als schrijvers van de serie besloten hem nog even in leven te houden na the Battle of Culloden:

Sinds onze beslissing om Murtagh in leven te houden, wisten we dat hij niet alleen zijn leven op een gelukkige plek kon leiden. Hij was een tragisch personage in het boek dat stierf in Culloden. We wisten dat hij een even tragische dood nodig had, maar we wisten ook dat we wilden dat hij stierf terwijl hij deed wat hij zijn leven had gezworen: Jamie beschermen. Elk seizoen was er een kans om hem op deze manier een held te laten sterven, maar we bleven het uitstellen omdat we zo van het personage hielden.

De Battle of Alamance leek echter het juiste moment. Murtagh had zijn doel gevonden en was een leider van mannen geworden, maar zijn belangrijkste reden tot leven was altijd Jamie Fraser, die hij had gezworen te beschermen. Het was passend dat hij stierf terwijl hij Jamie redde -het was zijn laatste daad op aarde, en zo had het moeten zijn. Murtagh legde zijn eed af aan Jamies moeder en stierf dus in vrede.

Het meest trieste was dat hij net liefde had gevonden met Jocasta, dus het is des te tragischer, maar ze hield van hem zoals hij was, en begreep waarom hij zijn leven zo moest leven, ook al brak het haar hart. Dit was een van de meest trieste dagen op de set. Iedereen voelde het verlies van Duncan, een briljante acteur en lieve man. De hele bemanning leek zwaarmoedig.





De waarheid dringt steeds meer door tot Jamie, waarna hij zich afzondert om de dood van Murtagh te kunnen verwerken. Op zijn weg naar buiten komt Jamie echter Tryon tegen, die met veel plezier terugkijkt op het verloop van deze dag. Maar hier wil Jamie niets van weten. “Is het afslachten van onschuldige mensen een reden om te vieren?”

Jamie heeft het helemaal gehad met Tryon en wil niets meer met hem te maken hebben. Gelukkig zal Tryon naar New York verhuizen, om daar als Gouverneur aan de slag te gaan. Zijn loyaliteit aan Tryon is voorbij. Jamie heeft zich loyaal bewezen en zijn schuld betaald, maar tegen een behoorlijke prijs.

Lang om tot bedaren te komen, heeft hij echter niet. Terwijl Jamie zelf zijn verdriet probeert te verwerken, ziet hij zijn dochter Brianna staan. Zijn eigen verdriet maakt plaats voor dat van haar. Roger is nog steeds niet teruggekomen na zijn tripje naar Murtagh en de rebellen. Niemand heeft Roger ook nog gezien. Wat is er met hem gebeurd? Is hij tussen de gevangenen of tussen de doden?





Mr. MacKenzie vs. Mr. MacKenzie

Jamie, Claire en Brianna gaan samen op pad door de bossen, langs de lichamen, gewonden en gevangenen. Een oorlog laat altijd een verschrikkelijk beeld achter en nog steeds weet niemand waar Roger precies gebleven is. Zij weten namelijk niet dat Roger eerder al zijn over-over-over-over-grootouders heeft ontmoet in het kamp van de Regulators.

Na zijn bezoek aan Murtagh, dat uiteindelijk helaas tot niets uitdraaide, kwam Roger namelijk Morag MacKenzie tegen. Tijdens zijn reis van Schotland naar Amerika reisde Roger mee op het schip van Stephen Bonnet, waar mensen met de pokken overboord werden gegooid uit angst tot verdere besmettingen. Roger hield Morag in veiligheid toen haar baby Jemmy ook tekenen van de pokken vertoonde. Met een gok op zijn eigen leven wist hij Morag in veiligheid te houden. Roger is nu zo blij haar in goede gezondheid te zien, dat hij haar probeert te waarschuwen tegen het nieuwe gevaar dat haar nu te wachten staat. Het leger van de Regulators staat op het punt om verpletterd te worden, maar ze zou nu nog kunnen vluchten.

Roger realiseert zich niet dat hij hiermee iets heel stoms doet. Niet alleen verraad hij zich een vijand, maar ook vergeet hij in welke tijd hij zich bevindt. In de 18e-eeuw is het niet gepast om de vrouw van een andere man te knuffelen en genegenheid te tonen. De man van Morag weet dan ook niet dat Roger hier verder niets mee bedoeld.




Het is hier dat we Graham McTavish -a.k.a. Dougal- zien als de over-over-over-over-grootvader van Roger. Niet heel vreemd dat deze man gelijkenissen vertoont met Dougal, aangezien Roger een verre nakomeling is van Dougal en Geillis. Het was leuk om de acteur op deze manier nog weer terug te zien. -Dat doet je trouwens toch ook afvragen waarom Roger niet wat meer kenmerken van de familie MacKenzie heeft meegekregen… Tijdens het productieproces moest trouwens nog geheim blijven dat Graham opnieuw in Outlander te zien zou zijn, zo vertelt Graphia:

Ah! De beruchte Buck MacKenzie! We dachten dat het leuk zou zijn om Graham McTavish terug te vragen om zijn eigen overgrootvader te spelen. We vroegen ons af hoe we het voor elkaar konden krijgen. Eerst moesten we Graham overtuigen, maar gelukkig was hij blij genoeg om naar ons terug te keren. Vervolgens moesten we het verbergen. We noemden hem op het callsheet ‘Buck Rogers’. We hebben er alles aan gedaan om het geheim te bewaren, en op wonderbaarlijke wijze kwam het nooit uit.

Lang is onduidelijk wat er precies met Roger is gebeurd. Hij is door William ‘Buck’ MacKenzie neergeslagen, maar vervolgens niet meer gesignaleerd. Dat is totdat Jamie drie mannen aan een boom ziet hangen. Het zijn Regulators die op orders van Tryon zijn opgehangen voor hun ongehoorzaamheid richting de kroon. Het is echter vooral de witte zakdoek in de zak van één van de mannen die de aandacht trekt.

Langzaam zien we al het bloed uit het gezicht van Brianna verdwijnen als ook zij de conclusie trekt dat dit Roger moet zijn. Het is een verschrikkelijk eind van een verschrikkelijke dag.



Bron foto’s: Outlander-Online

Reacties

0
0